Mən Qubanın dağ kəndində doğulub boya-başa çatmışam. Həyatımın ilk iyirmi ili dağlarda keçib, sonra təhsil üçün Bakıya köçmüşəm, indi isə şəhərdə yaşasam da, ruhum hələ də o dağlardadır. Hər həftəsonu kəndə qayıdıram, atama bağda kömək edirəm, anamın çörəyini yeyirəm, axşamlar isə kəndin yeganə kafesində oturub çay içirəm. Həmin kafedə internet yoxdur, televizor da ancaq bir kanal göstərir. Amma insanlar var – qonşular, tanışlar, gəlib-gedənlər. Mən ora getməyə o üçün yox, o hiss üçün gedirəm – o sadəlik, o təbiilik, o “vaxtın önəmi yoxdur” rahatlığı üçün.
Ötən ilin yayında, iyul ayının isti günlərində, kənddə çox böyük bir toy oldu. Qonşumuzun qızı ərə gedirdi, bütün kənd hazırlaşırdı, mən də kömək edirdim. Toydan bir gün əvvəl, axşamüstü, kafedə oturmuşduq, atamla, əmimlə, bir neçə qonşu ilə. Söhbət əsnasında əmim birdən dedi: “Bilirsən, oğul, indi nə vaxt kəndə gəlsəm, görürəm ki, gənclər telefonlarından başlarını qaldırmırlar. Nə oynayırlar, nə gülürlər, nə danışırlar. Hərəsi öz dünyasında”. Mən gülümsədim, dedim: “Əmi, dünya dəyişib, indi hər şey telefonda”. Əmim başını buladı, dedi: “Bəlkə də haqlısan, amma mənə elə gəlir ki, o telefonlar insanları bir-birindən uzaqlaşdırır”. Həmin gecə kafedən çıxanda fikirləşdim ki, əmim bəlkə də haqlıdır. Mən də şəhərdə hər axşam telefonuma baxır, sosial şəbəkələrdə gəzir, heç bir real əlaqə qurmurdum. Bəlkə də mən də o “uzaqlaşan” insanlardan idim.
Həmin gecə evə qayıdanda, yata bilmədim. Kəndin səssizliyi, ulduzların altında uzanıb düşündüm. Birdən telefonumu əlimə aldım. Nə üçün etdiyimi bilmirəm, sadəcə bir axtarış apardım. Bir neçə klikdən sonra gördüm ki, bir platforma var, orada həm oyunlar, həm də canlı dilerlər var idi. Yadıma düşdü ki, Bakıda dostlarım bundan danışırdılar, amma heç vaxt maraqlanmamışdım. O gecə, kəndin səssizliyində, ulduzların altında, qərar verdim. Telefonumda bir neçə dəqiqəyə most***** yuklab olish etdim, tətbiqi endirdim, qeydiyyatdan keçdim. Kənddə internet o qədər də yaxşı deyildi, amma işləyirdi. İlk depozitimi qoydum, kiçik bir məbləğ. Canlı kazino bölməsini açdım, orada bir rulet stolu gördüm. Canlı diler, real top, real kartlar – sanki dünyanın o biri ucunda, lüks bir kazinodaydım, amma əslində Qubanın dağ kəndində, atamın evinin həyətində, ulduzların altında idim. O gecə oynamadım, sadəcə izlədim. Dilerin topu fırlatmasını, rəqəmlərin düşməsini, digər oyunçuların mərclərini. Ürəyim döyünürdü. Uzun müddətdir hiss etmədiyim bir həyəcan idi bu.
Sabahı gün toy idi. Bütün kənd bir yerdə idi, çalğı, oyun, gülüş. Mən də həmin həyəcanı, o canlılığı hiss edirdim. Axşam, toy bitdikdən sonra, evə qayıdanda yenə telefonumu açdım. Həmin diler hələ də işləyirdi. O gecə bir az oynamağa başladım. Kiçik mərclər, sadə mərclər. Bəzən qırmızı, bəzən qara. Uduzurdum, udurdum. Amma əsas olan uduş deyildi. Əsas olan o hiss idi – o “indi nə olacaq” həyəcanı, o “bəlkə də”nin o şirin ağrısı. Mən illərdir bu hissi itirmişdim. Şəhərdə iş, trafik, səs-küy, hər şey o qədər təkrarlanan olmuşdu ki, mən hiss etməyi unutmuşdum. Amma o gecə, kəndin səssizliyində, ulduzların altında, bir oyun vasitəsilə o hissi yenidən tapdım.
Həmin yay, hər həftəsonu kəndə qayıdanda, axşamlar telefonumu götürüb bir az oynayırdım. Atam bəzən yanıma gəlir, baxırdı. “Nə oynayırsan?” deyə soruşdu bir gün. Mən dedim: “Bir oyun, ata”. O, güldü: “Sən də o telefonlara düşdün”. Mən dedim: “Ata, bu oyun mənə hiss etməyi öyrədir”. Atam baxdı mənə, bir az fikirləşdi, sonra dedi: “Bəlkə də yaxşıdır. Sən son vaxtlar daha gülürsən, daha çox danışırsan. Əvvəllər gələndə susardın, indi açılıbsan”. O sözlər mənə çox şey dedi. Atam da hiss edirdi dəyişdiyimi. Və o dəyişiklik, o bir neçə klik, o bir neçə spin, o bir neçə uduzuş və uduş sayəsində idi.
Yay bitdi, payız gəldi, mən Bakıya qayıtdım. Amma indi Bakıda da eyni deyildim. İşdən sonra evə gəlib, bir az oynayırdım. Amma artıq qaydalarım vardı: həftədə iki dəfə, maksimum bir saat, ayırdığım büdcədən artıq deyil. Mənim üçün bu, artıq təkcə oyun deyildi – bu, bir növ meditasiya idi, bir növ “başımı boşaltmaq” üsulu idi. Mən oynayarkən düşünmürdüm işdən, şəhərin səs-küyündən, problemlərdən. Sadəcə o an, o spin, o mərc, o topun fırlanması. Və hər dəfə oyuna girəndə, beynimdə Qubanın dağları, kəndin səssizliyi, ulduzların altındakı o gecə canlanırdı.
Bir gün Bakıda dostum Rüstəm məni gördü, dedi: “Ay qardaş, sən nə yeyibsən? Üzün gülür, gözlərin parıldayır”. Mən güldüm, “dağ havası” dedim. Rüstəm israrla soruşdu, nəhayət dedim ki, bir oyun tapmışam, həftədə bir-iki dəfə oynayıram, stresimi atıram. Rüstəm əvvəlcə güldü, dedi “sən dəmi?”. Sonra maraqlandı, “mənə də göstər” dedi. Mən ona göstərdim most***** yuklab olishi necə etmək olar, qaydaları izah etdim. Rüstəm də başladı oynamağa. İndi bəzən birlikdə oynayırıq, bir-birimizə “bu gün nə qazandın?” deyə mesaj atırıq. Rüstəm mənə dedi: “Sən mənim həyatımı dəyişdirdin”. Mən güldüm, “yox, qardaş, dağlar dəyişdirdi” dedim.
Bu gün, aylar sonra, mən hələ də hər həftəsonu kəndə qayıdıram, atama bağda kömək edirəm, anamın çörəyini yeyirəm, axşamlar kafedə oturub çay içirəm. Amma indi həmin kafedə oturanda telefonuma baxmıram. İnsanlarla danışıram, gülürəm, söhbət edirəm. Çünki mən artıq bilirəm ki, real həyat ekranda deyil, ekranın o tayındadır. Oyun mənə hiss etməyi öyrətdi, amma ən vacib hissi – insanlarla olmağın, onlarla danışmağın, onlarla gülməyin nə qədər dəyərli olduğunu – mənə dağlar, kəndim, atam, anam, qonşularım öyrətdi. Mən oyunu sevirəm, amma həyatı daha çox sevirəm. Və mən hər dəfə oyuna girəndə, bunu xatırlayıram. O gecə, Qubanın dağlarında, ulduzların altında, bir tətbiq vasitəsilə tapdığım o hiss, indi mənimlədir. Amma o hiss məni ekrana bağlamadı, əksinə, ekrandan qoparıb həyata qaytardı. Mən indi daha çox gülürəm, daha çox danışıram, daha çox sevirəm. Və bütün bunlar bir oyun vasitəsilə, bir gecəlik cəsarət, bir neçə sadə klik sayəsində oldu. Mənim üçün ən böyük uduş budur – özümü tapmaq, hisslərimi geri qaytarmaq, və ən əsası, sevdiklərimlə daha sıx olmaq. Dağların o tayından gələn səs mənə bunu öyrətdi. Və mən bu səsi heç vaxt unutmayacağam.